Boss In Residence Annelies - Geen idee hoe ik het doe, baas en mama zijn.

Afbeelding4.jpg

Na meer dan tien jaar ervaring in het boekenvak, drie kinderen en twee ontslagen, besloot ik dat het tijd was om mijn eigen uitgeverij op te richten. Op 14 februari 2014 zag Uitgeverij Neno – Swahili voor ‘concept’ en ‘woord’ – het levenslicht. Moederschap en ondernemerschap zijn de yin en yang in mijn leven. Beide combineren is dikwijls knip- en plakwerk. Gelukkig kan ik rekenen op een sterke man die achter mij staat. En die momenten waarop alles perfect in balans is, daar doe je het toch voor? 


Ik ben bijna twee jaar onderneemster en ik moet nog altijd wennen aan die titel. Ik ben er wel trots op, dat zeker en vast. In twee jaar tijd heb ik – ondertussen drie kinderen managend van nu zes, vier en tweeënhalf – een uitgeverij uit de grond gestampt. Had je het me twee jaar geleden gezegd, ik had je in je gezicht uitgelachen. En was ver weggelopen.

‘Hoe krijg jij dat allemaal geregeld?’ vragen mensen me dikwijls. Het politiek correcte antwoord op die vraag is als volgt: ik ben goed georganiseerd, ik heb een sterk netwerk om crisissituaties op te vangen en genoeg geld op de bank om me geen onmiddellijke zorgen hoeven te maken."

 

"De realiteit is echter dat ik de helft van de tijd geen idee heb hoe ik het allemaal klaarspeel."

 

We hebben geen opvangnetwerk voor noodsituaties, ik ben als uitgever gestart met 1.000 euro ‘startkapitaal’ (haha) en mijn bureau in de living is al anderhalf jaar de uitvalsbasis van mijn uitgeverij – ik laat de vestiaire, de garage, de slaapkamer van de kinderen, het tuinhuis en de garage die allen magazijn en/of inpakruimte zijn, hier even buiten beschouwing.
 

Banaan en sapjes in de auto

Dat leidt soms tot situaties waarbij ik mijn kinderen van school haal, hen in de auto een stuk fruit en een drankje geef, en hen meeneem naar mijn distributeur omdat ik boeken moet ophalen. Dat ze meegaan naar een afspraak – na inschatting en afweging van mijn kant – als ze vrij hebben van school en ik geen opvang vind. Dat ze mee boeken in verpakkingen steken of etiketten plakken (enkel de oudste, bpost heeft al kopzorgen genoeg). Als er een deadline nadert, gebeurt het dat mijn man in het weekend met de kinderen in het bos gaat wandelen of buiten speelt zodat ik rustig een job kan afwerken. En op woensdagmiddag gaan ze naar de opvang.

Anderzijds, als een van mijn kinderen ziek is, zijn ze meestal gewoon bij mij. Tot ze volledig uitgeziekt zijn. Ik hoef ze geen dag te vroeg terug te sturen, omdat ik niet voldoende verlof meer heb staan. Ik werk overdag en nadat de kinderen in hun bed liggen (vaak tot een kot in de nacht), maar ’s avonds sta ik ten laatste om half vijf aan de school- en crèchepoort, en kan ik samen met de kinderen thuis een yoghurtje eten, huiswerk maken, hen laten kind-zijn in de voor hen meest vertrouwde omgeving: thuis.
 

Murphy is ook bij ons kind aan huis

En natuurlijk loopt die structuur niet elke dag van een leien dakje. Elk gezin in elke werksituatie kent die piekmomenten waarop letterlijk alles tegelijk op je afkomt. Bij mij situeert zich dat traditioneel rond de Boekenbeurs en wanneer een boek in druk moet, en er een stomende deadline in mijn nek blaast. Net dan is er een oudercontact, een schoolfeestje, zijn er twee kinderen ziek (dankjewel Nick Jr. voor Dora the Explorer), valt de auto in panne of gebeurt er weet ik veel wat nog allemaal.

Mijn ondernemerschap en mijn moederschap zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar de twee combineren is elke dag opnieuw een huzarenwerk, ik ga daar niet flauw over doen. En ja, als ik geen kinderen had gehad, had ik als onderneemster al verder gestaan. Had ik mezelf misschien zelfs al een loon kunnen uitkeren (ho ho ho!). Dus soms vloek ik al eens."

 

"Ondernemer en mama zijn is een huzarenwerk, ik ga daar niet flauw over doen."

 

Maar dan kijk ik naar mijn kinderen. Ik ben er voor hen, soms minder maar vaak meer dan gemiddeld. Ze moeten niet ijzig vroeg opstaan om naar de vooropvang te gaan. Ik ben er voor huiswerk en andere schoolmomenten. Bovendien weten ze zeer goed waar ik mee bezig ben – ‘mijn mama maakt boeken!’ is een instant smeltmoment – en voelen op hun kleinekindjesmanier aan dat ik gelukkig ben. De rust (met een korrel zout te nemen) die ik daarmee uitstraal, biedt hen de stabiliteit die ze broodnodig hebben. En ik kan van hen genieten, elke dag opnieuw. Want kleine kindjes worden groot, en tijd draai je nooit terug.
 

Kwetsbaarheid en authenticiteit

Meer en meer kom ik gewoon uit voor (het belang van) mijn moederschap, ook bij klanten en auteurs. Samen een boek maken is een heel intens proces, je werkt nauw samen en er komt heel wat emotie bij kijken. Kwetsbaarheid en authenticiteit zijn belangrijke factoren binnen die relatie. Maakt dat me minder professioneel? Neen. Mensen zijn gevoelig aan het werken met andere ‘mensen’, niet met bedrijven of merken. Bovendien heb ik nog nooit een deadline gemist, en doe ik mijn werk met passie maar vooral met oog voor detail en precisie. Er gaat niks buiten waar ikzelf niet 150% achter sta.

Het evenwicht vinden zal voor vrouwen nooit eenvoudig zijn, ondernemer of niet. Voor mannen speelt dat ook, maar toch minder, merk ik bij mijn eigen echtgenoot. Hij gaat daar pragmatischer mee om (‘in de opvang zitten ze onder dak en kunnen ze spelen’). ‘Ja, maar…’, denk ik dan. Het is een kwestie van zoeken, met vallen en opstaan. Aanvaarden dat het sommige dagen beter zal gaan dan andere. En bij die moeilijke dagen hou ik steeds mijn mantra voor moederschap én ondernemerschap in het achterhoofd: ‘Morgen is een nieuwe dag’.


ALS EERSTE TE WETEN KOMEN WAT
ONZE BOSSES IN RESIDENCE
TE VERTELLEN HEBBEN ?