Boss In Residence Annelies over de eenzaamheid van ondernemen.

Afbeelding3.jpg

Na meer dan tien jaar ervaring in het boekenvak, drie kinderen en twee ontslagen, besloot ik dat het tijd was om mijn eigen uitgeverij op te richten. Op 14 februari 2014 zag Uitgeverij Neno – Swahili voor ‘concept’ en ‘woord’ – het levenslicht. Moederschap en ondernemerschap zijn de yin en yang in mijn leven. Beide combineren is dikwijls knip- en plakwerk. Gelukkig kan ik rekenen op een sterke man die achter mij staat. En die momenten waarop alles perfect in balans is, daar doe je het toch voor? 


De eenzaamheid van het ondernemen

In de reeks ‘waar je aan moet wennen als je ondernemer bent’, komt ‘alleen-zijn’ bij mij met stip in mijn persoonlijke top-drie terecht. Ik ben een uitgesproken sociaal iemand, nieuwsgierig van aard, en ik hou van menselijk contact. Ik ben een teamspeler, en geniet er echt van om samen met anderen een mooi resultaat neer te zetten. Dus ‘alleen’ een zaak opstarten was ook in dat opzicht best wel een spannende onderneming – om het met een understatement te zeggen. Ik heb het echt wel moeten leren.

In de eerste plaats in de letterlijke betekenis van het woord. Ik ben meestal fysiek alleen. Ik heb natuurlijk mijn afspraken met klanten en auteurs en de freelancers waar ik mee samenwerk, maar gedurende een normale werkweek zit ik 70% van mijn tijd alleen aan mijn bureau in de living van ons huis.

 

"Ik had het er echt moeilijk mee dat het zo stil was." 

 

Geen pratende collega’s, geen rinkelende telefoons – buiten die van mezelf, helaas was die schrikbarend stil in die tijd, met uitzondering van mijn moeder die belde om te weten ‘of ik al werk had’. Geen pauzes aan het koffie-apparaat of lunches in de bedrijfskeuken om bij te praten, om te klagen over ontevreden auteurs of de moeizame combinatie werk-privé.

Toen, maar zeker ook nu – zij het om helemaal andere redenen – dacht ik dan al eens na over een coworking space. Ik merkte dat, wanneer ik een in-company job deed voor een opdrachtgever, ik het fijn vond om ‘tijdelijk’ opnieuw even collega’s te hebben. Tegelijk merkte ik al snel dat ik de rust van mijn eigen huis echt wel gewoon was geworden, en het geroezemoes van andere mensen rond me al snel als afleidend ervoer. Vooralsnog vond (en vind) ik ook geen toffe coworking-werkplek in regio Mechelen, dus zit dat idee opnieuw in de koelkast (tips uiteraard altijd welkom)!

Maar nog moeilijker dan dat alleen ‘op kantoor zitten’, was voor mij het mentaal alleen-zijn. Ik miste mijn mentor en vriend, ik miste een sparring partner om (zotte) ideeën bij af te toetsen, iemand waarbij ik mocht twijfelen, waar ik aan kon vragen ‘hoe zou jij dat aanpakken?’. Ik miste collega’s om successen mee te vieren of tegenslagen te verwerken. Ik voelde me toch vaak eenzaam. Netwerkevents hielpen daar niet echt bij, de online community van Zeker van haar Zaak wel. Daar kon ik wel – relatief anoniem – terecht met vragen, angsten en frustraties.

Een goede tip voor beginners, die mij zeker geholpen heeft om een ritme te vinden tussen alleen en ‘onder de mensen’ zijn, is om voldoende afspraken in te plannen. Met potentiële en bestaande klanten, maar – bij gebrek daaraan in de beginfase van je onderneming – ook met mensen uit je (brede) netwerk. Uiteraard niet om mijn tijd – of die van iemand anders – te verdoen, maar het helpt om een vinger aan de pols te blijven houden met wat reilt en zeilt in je sector, en het zorgt ervoor dat je bij een aantal mensen ‘top of mind’ blijft. Verschillende vliegen in één klap dus.

 

"Afspraken maken betekent ook dat je eens andere koffie kan drinken dan die uit je eigen apparaat."

 

Het betekent bovendien ook dat je dat je een volwassen gesprek kan voeren. Bij mij in die dagen bijna een unicum, met drie snotters in huis van onder de vier jaar.

Ik heb met ‘mijn’ eenzaamheid toch zo’n dik jaar heb geworsteld, maar nu durf ik te zeggen dat ik het grootste deel van mijn tijd echt geniet van dat ‘solo’ ondernemen. In die mate zelfs dat ik het niet meer zou kunnen missen. De kick die je krijgt als een auteur of klant bewust voor jou kiest, voor jouw aanpak en jouw persoonlijkheid, is niet te beschrijven (triple dat gevoel als je in competitie bent met ‘gevestigde waarden’). Bovendien is het ook heerlijk om me – als ik rustig wil nadenken over de richting die ik met de zaak uit wil – in mijn zetel te nestelen met de laptop op de schoot en een kop koffie naast me (met koekje, ik beken). De rust van het uitzicht aan het raam reflecteert zich niet zelden in een helder hoofd en duidelijke beslissingen.

Daarnaast heb ik een aantal mensen gevonden waar ik op kan terugvallen als ik advies nodig heb, mensen die mij en mijn zaak kennen. En ik ben zelf ook gegroeid, als ondernemer en als mens. Ik ben zelfverzekerder geworden over de beslissingen die ik neem, ik hoef niet meer zo nodig bevestiging over van alles en nog wat. In die zin is solo-ondernemen zeker ook een goede oefening in lean ondernemerschap. Vaarwel overbodige meetings waarbij het drie vierde van de deelnemers echt geen bal interesseert waar jij mee bezig bent, of nodeloze overlegmomenten waar een aantal mensen zich zo nodig willen profileren.

Dus ik heb alvast mijn draai gevonden, alleen. En jij? Hoe ga jij om met de lasten (en lusten) van solo-ondernemen? Is het iets voor jou, of valt dat aspect net tegen? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen!


ALS EERSTE TE WETEN KOMEN WAT
ONZE BOSSES IN RESIDENCE
TE VERTELLEN HEBBEN ?